Oh jee, ik was zo goed bezig… Dacht ik…. Toen een vriendinnetje start-to-run voorstelde, sprong ik meteen mee op de kar. Flink het schema volgen. Check Maar, de rustdagen? Die sloeg ik over. Want he, het ging zo goed en het mocht vooruit gaan toch? Resultaat? Na 7 sportieve dagen een venijnig pijntje. En de heldere boodschap van mijn lijf: tijd voor rust en ontspanning. Vertragen als vorm van zorg, niet als noodrem. Dat is precies de plek waar ik anderen – en mezelf - ook naartoe begeleid. Die plek waar je kan vertragen, voelen en weer zakken in je lijf. Zonder moeten. Zonder prestatie. Gewoon zijn. Welkom!

Speelsheid en verbinding binnenbrengen. Door elke week een andere outfit te kiezen, samen met mijn maatje. Zo wordt de 𝚝𝚘𝚍𝚘 om te sporten een t͙⃰a͙⃰d͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰! Dit was onze 80’s-versie. Deze week: wilde dieren Hoe motiveer jij jezelf? #zumba

De verzamelaar in mij... Ik voel een klein beetje schaamte over de 'hoarder' in mij. Als ik iets leuk vind, dan kan ik even echt los gaan in mijn zoektocht. Onlangs waren we hier met een groepje vrienden en hadden we, elk met zijn/haar eigen schapenvelletje een gezellig hoekje gecreëerd. En hup, de verzamelaar wordt wakker en de jacht op tweedehands velletjes is geopend. Voor ik het weet: vacht hier, vacht daar, vacht overal. Maar geef toe… Wie wil er nu niet landen in dit bedje van schapenvachten?

Deze nieuwsbrief komt wat later uit mijn pen dan gepland. De voorbije weken waren gevuld met witte én zwarte sneeuw. Het was een periode van verbinding, steun en liefde, en ook van pijn en verdriet. Mijn familie ging door een moeilijke tijd. We maken ze allemaal mee: uitdagende momenten waarop het leven niet loopt zoals we het zouden wensen. Wat mij op zulke momenten tot steun is, is het besef dat pijn en lijden niet hetzelfde zijn. Scherp gesteld is pijn een gewaarwording en lijden een keuze. Pijn is het resultaat van bijvoorbeeld een schaafwonde, of het verdriet om een verlies. Het is een directe, fysieke of emotionele gewaarwording. Er is een duidelijke oorzaak van iets wat niet fijn is. Pijn heeft ook een functie. Ze nodigt ons uit om zorg te dragen voor onszelf. Ze zorgt ervoor dat we onze hand terugtrekken van een hete kachel. Of de buikpijn na een ruzie laat ons voelen dat een belangrijke sociale band beschadigd is en dat we die willen herstellen. Lijden is iets anders. Het is d

Ik speel Brawl Stars. Nee, echt. Ik meen het. Ik kom uit de kast als… gamer. Enfin, soort van. Een paar jaar geleden was één van mijn metekinderen helemaal into Brawl Stars. Voor zijn verjaardag bedacht ik allerlei originele cadeautjes als een ecologisch spel of een avontuurlijke trektocht… Maar niks leek écht aan te sluiten bij waar hij toen warm van werd. Dus besloot ik iets te doen wat totaal buiten mijn comfortzone lag: ik dook mee in zijn wereld en speelde mijn allereerste game ooit. Voor zijn verjaardag maakte ik een brawl box met daarin allemaal brawlcadeautjes en ook ‘mijn eigen spelerscode’. Het ongeloof op zijn gezicht dat ik, die helemaal niet van schermen houd, speciaal voor hem was beginnen spelen, zie ik nog zo voor me. Fast forward naar vandaag: ik ben een doorwinterde brawler. En het bracht me veel meer dan alleen connectie met mijn metekind. Ik praat vaak met kinderen en jongeren over Brawl Stars. Eerst reageren ze met ongeloof: “Waaat, jij kent Brawl Stars?” En zodra

Brawl Stars dus. En ook ik heb een favoriete knokker. Die van mij is 𝗡𝗶𝘁𝗮. Ze is wild, met een jeugdige energie, en draagt een kort blauw-groen kleedje. Ze staat stevig op haar benen, maar beweegt soepel, bijna dansend. Herkenbaar? Als je vaak met dezelfde knokker speelt, kan je een titel verdienen die bij die knokker past. En ik? Na véél, véél potjes mag ik me eindelijk “The Untamed” noemen. Misschien is dat wel precies wat ik de laatste jaren aan het worden ben: minder getemd. Meer mezelf. Meer wildheid, speelsheid en levenskracht, zonder het in te tomen. Aanrader.