Dat is.. minder verstoppen, meer jezelf, met Ruth Vandekerkhove. Ruth Vandekerkhove begeleidt vanuit haar praktijk Veer & Vlam mensen naar meer verbinding, met zichzelf, met anderen en wat ons omringt. In haar werk brengt ze zachtheid en vuur samen: ruimte om te vertragen én te bewegen, te voelen én te onderzoeken, te spelen én te verstillen. Ze werkt ervaringsgericht, met aandacht voor het lichaam, en stemt af op wat zich in het moment aandient. Met haar achtergrond in o.a. tantra, intimiteitswerk, lichaamswerk en creatieve therapie, creëert ze een veilige bedding waarin ook kwetsbare thema’s, zoals schaamte, zacht benaderd kunnen worden. Ruth faciliteert de workshop ‘Shame Off You!’ over onze schaamte ontmoeten. 𝗦𝗛𝗔𝗠𝗘 𝗢𝗙𝗙 𝗬𝗢𝗨!: Schaamte maakt klein. Fluistert je toe dat je beter onder een steen kruipt en voorgoed verdwijnt. Schaamte laat ons lijden in stilte. In de workshop Shame on you! word je uitgenodigd om schaamte niet langer te verstoppen, maar ze stap voor stap te o

Heerlijk vind ik het. Rondstruinen op blote voeten in onze tuin om kruiden te plukken. Ze te drogen leggen en genieten van hun intense geuren. Experimenteren en mengen tot een nieuwe blend. Om zo, het hele jaar door, cliënten te kunnen verwennen met iets gezond en lekkers. En telkens ik een theetje aanbied, piept de zon van deze dagen weer even binnen. Da's telkens weer plukgeluk mogen voelen.

Toen ik een blik tomatenpassata opende, spatte de inhoud recht in mijn gezicht. Terwijl ik probeerde om mijn gezicht schoon te likken (niet echt handig bij jezelf) bedacht ik me dat het met emoties ook zo werkt. Als de druk op ons vatje te groot is, als we te lang inslikken, wegduwen of ‘voor later’ bewaren, kan de spanning opbouwen. Want onze emoties verdwijnen niet zomaar. En vaak komt het er dan niet netjes uit, maar plots, op een moment dat niemand het verwacht. Soms zelfs wijzelf niet. Een traan, een zucht, een eerlijk gesprek, even stilstaan bij wat er in je leeft… het zijn misschien kleine ontluchtingen die een explosie kunnen voorkomen. Soms zat de les gewoon in een blik passata.

Onlangs volgde ik een sessie burlesque bij @missmonalittle van Antwerp Burlesque Academy. Ik word daar zó ongelofelijk blij van. Wat ik er zo geweldig aan vind? Het mag verleidelijk zijn, maar ook absurd. Zelfspot is nooit ver weg. Er is sensualiteit en maar ook overdrijving. Vertraging en wilde goesting. Het vraagt kwetsbaarheid en lef, en dus een soort echtheid. En tegelijk kan je met je personage ruimte geven aan stukken van jezelf die in het dagelijkse leven minder ruimte krijgen De humor. De theatrale flair. Dat kleine spel met aandacht en timing. Maar bovenal is het speels genieten: onschuldig en toch een beetje ondeugend. Hmmmmm… I like.

Ik keek onlangs naar de documentaire van Louis Theroux over de zogenaamde manosphere. Een online wereld waarin mannen elkaar vinden rond thema’s als mannelijkheid, dating, macht en vaak ook frustratie tegenover vrouwen. Wat me raakte, was niet alleen wat er gezegd werd, maar vooral de 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝗹𝗶𝗴𝗴𝗲𝗻𝗱𝗲 𝗵𝗼𝗻𝗴𝗲𝗿 die voelbaar was. Veel van deze mannen spreken over afwijzing. Over een gevoel dat ze niet gezien worden. Niet gekozen worden. Niet weten hoe ze verbinding kunnen maken. Soms vertaalt dat zich in boosheid. Soms in cynisme. Soms in theorieën over hoe vrouwen “echt” zijn of horen te zijn. Vaak in taal, die voor mij veel afstand creëert. Maar onder de laag van de soms heel choquerende boodschap ervaarde ik 𝗲𝗲𝗻 𝗴𝗿𝗼𝗼𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗮𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝘃𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗶𝗻𝗴 𝗲𝗻 𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴. En ook veel verwarring. De wereld van relaties, intimiteit en seksualiteit is de voorbije decennia enorm veranderd. Rollen zijn verschoven. Verwachtingen ook. Maar veel mensen

Mijn drie paaseitjes dus… Ik schreef in mijn nieuwsbrief over drie paaseitjes waar ik al maanden naar uitkeek. Tijdens het schrijven lagen ze naast mijn laptop te blinken. Mijn beloning, voor na het versturen. Maar… oh ironie. Toen ik later langs mijn bureau passeerde, lagen daar geen drie eitjes meer, maar twee. En een verfrommeld folietje als stille getuige. Na maanden voorpret bleek de verleiding te groot voor een hongerige snoeper. Snel opgegeten, en blijkbaar ook snel vergeten, want de smaak kon hij zich niet eens herinneren. Dus ik zal eeuwig verder moeten fantaseren over de smaak van het fushia eitje. Ik moest er hard om lachen. En het toonde me iets… Over té lang uitstellen. Té lang in het fantaseren in plaats van te doen. Dus bij deze… voor er nog iets tussenkomt: eet ik de andere eitjes NU.