Soms verlang ik naar wandelen op de weg naar Compostela, waar blauw-gele schelpen je leidraad zijn doorheen de dag. Geen twijfel over welk pad je moet volgen. En als je er toch in slaagt om van het pad af te wandelen, zwaaien locals druk met hun armen in de juiste richting. Soms verlang ik naar een hand die me leidt, naar wegwijzers met grote, flashy neonlichten, naar luidsprekers die me vertellen wat ik best doe. Want soms schittert er glashelder een ster die me de weg wijst, maar evengoed is het soms tasten in het donker. Dan voel ik me verloren en onzeker. Weet ik niet meer wat de juiste stap is. En hoewel ik dan verlang naar die hand en die wegwijzers, weet ik dat ik naar binnen te gaan heb. Ruimte geven aan het niet-weten is misschien wel het moedigste wat ik op zo’n moment kan doen. Het niet-weten laten bestaan. Het ongemak ervan voelen. En ontdekken dat daar, onder alle twijfel, misschien wel de meeste echtheid zit. Niet zoeken naar de weg. Maar rust vinden in het niet-weten.

Heerlijk vind ik het als ik het zelf kan. Het gewicht van de vijsmachine in mijn hand, een plan in mijn hoofd en gewoon gaan. Er zijn zo van die dagen waarop ik met gespeelde verontwaardiging zeg: "𝘐𝘬 𝘬𝘢𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘸𝘦𝘭, 𝘮𝘪𝘫𝘯𝘩𝘦𝘦𝘳. 𝘞𝘢𝘯𝘵 𝘪𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘰𝘦𝘳𝘦 𝘮𝘢𝘥𝘢𝘮!" Maar evengoed zijn er dagen waarop ik er enorm tegenop kijk. Waarop een simpel klusje ineens voelt als een gigantische onderneming. Waarop ik niet eens weet waar te beginnen. En dan verwelkom ik met open armen de handige Harry’s én Henrriëttes. Met diepe dankbaarheid en een zekere vervoering aanschouw ik hun technische kunnen. Want soms is het heerlijk om het zelf te kunnen. En soms is het heerlijk om iemand anders te laten weten hoe ge-wel-dig handig die is.

Wanneer ik dans, beweeg, zucht, roep, kreun, lach of fluister, gebeurt er iets. Er ontstaat ruimte. Ik voel me leven door de golf van beweging, gevoel en energie. Er komt stroming. Expressie brengt me in contact met mijn gevoel, mijn lijf, mijn wezen. Het brengt me dichter bij wat er werkelijk in mij leeft. Net daarom nodig ik cliënten uit tot expressie tijdens een sessie. Niet omdat het - op een bepaalde manier - moet. Maar omdat jezelf laten horen, voelen of zien je kan helpen om meer thuis te komen in jezelf. Om te voelen wat er leeft. Om ruimte te geven aan wat beweegt. Om jezelf net iets meer en dieper te ontmoeten...

Ik bots op een oud videootje van exact 5 jaar geleden. Twee maanden na het overlijden van Martin. Het eerste optreden van De Propere, na het memorabele optreden hier in de tuin bij de afscheidsviering van Martin. Al stappend en spelend door de Waalse velden passeren we dit bijzondere publiek. Twee koeien. De fanfare die speelt. En ik die begon te dansen. Ik herinner me de pijn en het verdriet van die dag. Alles nog zo vers. Maar ook de vastberadenheid om me niet te laten bepalen door wat me overkomt. Ja, er mocht en zou pijn zijn. Veel. En tegelijk bleef ik ook ruimte maken voor spelen, genieten en totale onnozelheid. Verdriet en levenslust die samen dansen op de vrolijke noten van De Propere.

Van Dale heeft eindelijk een nieuw woord opgenomen voor schaamlippen. Oh yeah! Eindelijk een woord dat niet suggereert dat we ons moeten schamen voor een deel van ons lichaam. Het lijkt een kleine stap maar ik geloof oprecht dat taal ons denken en dus ons zelfbeeld mee bepaalt. Lang leve de vulvalip dus. Ik geef toe... Ik heb al lang weerstand tegen het woord schaamlippen en toch voelt vulvalip nog een beetje onwennig. Zo'n ingebakken woord verander je niet van de ene dag op de andere. Ik probeer om het patroon meteen te doorbreken door minstens 10x per dag "vulvalip" te integreren in mijn gesprekken. T is maar dat je t weet.

En plots stond ik oog in oog met een van mijn favoriete lichaamsdelen. Het was een blij weerzien. Want hé… plezier mag g ezien worden. En liefst ook gevoeld.