Deze nieuwsbrief komt wat later uit mijn pen dan gepland. De voorbije weken waren gevuld met witte én zwarte sneeuw. Het was een periode van verbinding, steun en liefde, en ook van pijn en verdriet. Mijn familie ging door een moeilijke tijd. We maken ze allemaal mee: uitdagende momenten waarop het leven niet loopt zoals we het zouden wensen. Wat mij op zulke momenten tot steun is, is het besef dat pijn en lijden niet hetzelfde zijn. Scherp gesteld is pijn een gewaarwording en lijden een keuze. Pijn is het resultaat van bijvoorbeeld een schaafwonde, of het verdriet om een verlies. Het is een directe, fysieke of emotionele gewaarwording. Er is een duidelijke oorzaak van iets wat niet fijn is. Pijn heeft ook een functie. Ze nodigt ons uit om zorg te dragen voor onszelf. Ze zorgt ervoor dat we onze hand terugtrekken van een hete kachel. Of de buikpijn na een ruzie laat ons voelen dat een belangrijke sociale band beschadigd is en dat we die willen herstellen. Lijden is iets anders. Het is d

“Waarom doe jij wat je doet?”, vroeg iemand onlangs. IKIGAI— het Japanse woord voor datgene waarvoor je ’s ochtends graag opstaat. Veer & Vlam brengt voor mij vier dingen samen: 𝗜𝗸 𝗱𝗼𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗴𝗿𝗮𝗮𝗴! Met plezier en passie. Aanraken, aanwezig zijn, verbinden — het maakt me levend en blij. 𝗜𝗸 𝗯𝗲𝗻 𝗲𝗿 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗶𝗻. Niet alleen door ervaring en techniek, ook omdat ik er helemaal ben als ik het doe. Mijn handen, mijn hart, mijn aandacht — alles klopt. 𝗛𝗲𝘁 𝗱𝗼𝗲𝘁 𝗲𝗿𝘁𝗼𝗲. Ik zie wat aanraking en echte aanwezigheid met mensen doet. Hoe er rust, warmte, vertrouwen ontstaat. En ik geloof dat de wereld daar mooier van wordt. 𝗛𝗲𝘁 𝗱𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗺𝗲. Ik verdien er mijn boterham mee, wat me de vrijheid geeft om ook andere dingen te doen. Geven en ontvangen zijn in evenwicht. Die combinatie… is pure rijkdom. Ik wens het iedereen toe om hun eigen ikigai te vinden: dat plekje waar doen, kunnen, bijdragen en ontvangen samenkomen. Wat is jouw Ikigai?

De warmte van zonnige dagen, kleine avonturen en heerlijk genieten ligt nog vers in mijn geheugen. Tezelfdertijd blik ik met trots en voldoening terug op vele uren zwoegen. De trap en traphal kregen een make-over en blinken in hun vel, al helemaal met de antislip laag. Daarnaast kwam er een bijzondere vraag: of ik een sessie kon bieden aan iemand die minder mobiel is en die - nieuw geschilderd of niet - de trappen niet op kan. De vraag maakte iets in mij wakker en ik besloot om een pop-up praktijkruimte te creëren. Ik kocht een nieuwe kachel, zocht zeteltjes en andere materialen om er een warm nest van te maken. Intussen groeide het idee voorbij deze eenmalige vraag en borrelen er volop plannen in mijn hoofd voor deze ruimte. Rustig Ruth, alles op zijn tijd. Ik houd jullie op de hoogte, maar ik geef alvast een glimp van de ruimte. Wat denken jullie?

We werken in De Propere Fanfare aan ons personage en kregen de opdracht om te bedenken welk dier het best bij ons personage past. Ik heb zelf al wat ideetjes… maar ik ben heel benieuwd: welk dier zouden jullie aan mij koppelen? En waarom

Het plan: een antisliplaag op de trap. Maar… de verf bleek niet meer optimaal. Dus: trap herschilderen. Maar… als we dan toch bezig waren, konden we evengoed de muren en plafond aanpakken (dan mochten die verfspatjes gewoon vallen ). En zo groeide een klein klusje uit tot een totaalrenovatie van trap én hal. Voilà, nu weten jullie hoe ik mijn zomer heb doorgebracht. Grondig werk, maar wát een verschil! Kom gerust eens op kousevoeten testen.

Voor de eerste keer padel gespeeld… en ja hoor, ik smeet me voluit achter een bal aan, alleen zonder de souplesse en elegantie van Kim Clijsters. Het resultaat zie je op de foto . Maar dat ben ik nu eenmaal: er helemaal voor gaan. In het spel, in het leven, en in mijn praktijk. #voluit #eersteKeerPadel #metHartEnZiel