Mijn drie paaseitjes dus…
Ik schreef in mijn nieuwsbrief over drie paaseitjes waar ik al maanden naar uitkeek.
Tijdens het schrijven lagen ze naast mijn laptop te blinken. Mijn beloning, voor na het versturen.
Maar… oh ironie.
Toen ik later langs mijn bureau passeerde, lagen daar geen drie eitjes meer, maar twee.
En een verfrommeld folietje als stille getuige.
Na maanden voorpret bleek de verleiding te groot voor een hongerige snoeper.
Snel opgegeten, en blijkbaar ook snel vergeten, want de smaak kon hij zich niet eens herinneren. Dus ik zal eeuwig verder moeten fantaseren over de smaak van het fushia eitje.
Ik moest er hard om lachen.
En het toonde me iets…
Over té lang uitstellen.
Té lang in het fantaseren in plaats van te doen.
Dus bij deze…
voor er nog iets tussenkomt:
eet ik de andere eitjes NU.