Ik woonde als erasmusstudente in Barcelona in een appartementsblok. ’s Nachts kwam ik thuis met de fiets. Tijdens het sluiten van mijn fiets kwam een man aangestapt. Ik voelde me onveilig en wachtte om mijn zware ketting rond mijn wiel te doen, om het te kunnen gebruiken om me te verdedigen. Geen oogcontact makend, doen of ik druk bezig was. Nadat hij passeerde, sloot ik mijn fiets en stapte snel naar de glazen inkomdeur. Ik hoorde snelle voetstappen en besefte dat hij rechtsomkeer gemaakt had. Ik raakte binnen, maar de deur was niet nog niet in het slot. Hij begon agressief te duwen om binnen te raken. Zijn wilde blik maakte me doodsbang. Het was nacht. Ik was alleen. Hulp zou te laat komen, mocht ik roepen. Dus concentreerde ik me op met volle kracht terugduwen en me staande houden. Het gevecht duurde een paar minuten, tot hij opgaf en ik de deur in het slot kon duwen. Ik raakte er goed vanaf. Die keer, en gelukkig ook alle andere keren dat ik werd betast, bespied, blootgesteld aan m

Als ik een idee in mijn hoofd heb, dan zit het niet in mijn… Ik wilde graag op een mooie manier weergeven wat een knuffelsessie kan zijn. Ik zag het al helemaal voor me: een deel van mijn logo als achtergrond, gevuld met inspiratiewoorden. Alleen… ik kan echt niet mooi tekenen. Laat staan precies wat ik voor ogen had. Zucht, maar het idee zat in mijn hoofd, dus het moest er komen. Na veel pogingen (en zelfs wat wiskundige berekeningen ) ben ik toch blij met het resultaat. Ook al schreef ik tweemaal hetzelfde woord. Niet helemaal perfect. Wel authentiek.

Oh jee, ik was zo goed bezig… Dacht ik…. Toen een vriendinnetje start-to-run voorstelde, sprong ik meteen mee op de kar. Flink het schema volgen. Check Maar, de rustdagen? Die sloeg ik over. Want he, het ging zo goed en het mocht vooruit gaan toch? Resultaat? Na 7 sportieve dagen een venijnig pijntje. En de heldere boodschap van mijn lijf: tijd voor rust en ontspanning. Vertragen als vorm van zorg, niet als noodrem. Dat is precies de plek waar ik anderen – en mezelf - ook naartoe begeleid. Die plek waar je kan vertragen, voelen en weer zakken in je lijf. Zonder moeten. Zonder prestatie. Gewoon zijn. Welkom!

Speelsheid en verbinding binnenbrengen. Door elke week een andere outfit te kiezen, samen met mijn maatje. Zo wordt de 𝚝𝚘𝚍𝚘 om te sporten een t͙⃰a͙⃰d͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰a͙⃰! Dit was onze 80’s-versie. Deze week: wilde dieren Hoe motiveer jij jezelf? #zumba

De verzamelaar in mij... Ik voel een klein beetje schaamte over de 'hoarder' in mij. Als ik iets leuk vind, dan kan ik even echt los gaan in mijn zoektocht. Onlangs waren we hier met een groepje vrienden en hadden we, elk met zijn/haar eigen schapenvelletje een gezellig hoekje gecreëerd. En hup, de verzamelaar wordt wakker en de jacht op tweedehands velletjes is geopend. Voor ik het weet: vacht hier, vacht daar, vacht overal. Maar geef toe… Wie wil er nu niet landen in dit bedje van schapenvachten?

Deze nieuwsbrief komt wat later uit mijn pen dan gepland. De voorbije weken waren gevuld met witte én zwarte sneeuw. Het was een periode van verbinding, steun en liefde, en ook van pijn en verdriet. Mijn familie ging door een moeilijke tijd. We maken ze allemaal mee: uitdagende momenten waarop het leven niet loopt zoals we het zouden wensen. Wat mij op zulke momenten tot steun is, is het besef dat pijn en lijden niet hetzelfde zijn. Scherp gesteld is pijn een gewaarwording en lijden een keuze. Pijn is het resultaat van bijvoorbeeld een schaafwonde, of het verdriet om een verlies. Het is een directe, fysieke of emotionele gewaarwording. Er is een duidelijke oorzaak van iets wat niet fijn is. Pijn heeft ook een functie. Ze nodigt ons uit om zorg te dragen voor onszelf. Ze zorgt ervoor dat we onze hand terugtrekken van een hete kachel. Of de buikpijn na een ruzie laat ons voelen dat een belangrijke sociale band beschadigd is en dat we die willen herstellen. Lijden is iets anders. Het is d