Onlangs volgde ik een sessie burlesque bij @missmonalittle van Antwerp Burlesque Academy. Ik word daar zó ongelofelijk blij van. Wat ik er zo geweldig aan vind? Het mag verleidelijk zijn, maar ook absurd. Zelfspot is nooit ver weg. Er is sensualiteit en maar ook overdrijving. Vertraging en wilde goesting. Het vraagt kwetsbaarheid en lef, en dus een soort echtheid. En tegelijk kan je met je personage ruimte geven aan stukken van jezelf die in het dagelijkse leven minder ruimte krijgen De humor. De theatrale flair. Dat kleine spel met aandacht en timing. Maar bovenal is het speels genieten: onschuldig en toch een beetje ondeugend. Hmmmmm… I like.

Ik keek onlangs naar de documentaire van Louis Theroux over de zogenaamde manosphere. Een online wereld waarin mannen elkaar vinden rond thema’s als mannelijkheid, dating, macht en vaak ook frustratie tegenover vrouwen. Wat me raakte, was niet alleen wat er gezegd werd, maar vooral de 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝗹𝗶𝗴𝗴𝗲𝗻𝗱𝗲 𝗵𝗼𝗻𝗴𝗲𝗿 die voelbaar was. Veel van deze mannen spreken over afwijzing. Over een gevoel dat ze niet gezien worden. Niet gekozen worden. Niet weten hoe ze verbinding kunnen maken. Soms vertaalt dat zich in boosheid. Soms in cynisme. Soms in theorieën over hoe vrouwen “echt” zijn of horen te zijn. Vaak in taal, die voor mij veel afstand creëert. Maar onder de laag van de soms heel choquerende boodschap ervaarde ik 𝗲𝗲𝗻 𝗴𝗿𝗼𝗼𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗮𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝘃𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗶𝗻𝗴 𝗲𝗻 𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴. En ook veel verwarring. De wereld van relaties, intimiteit en seksualiteit is de voorbije decennia enorm veranderd. Rollen zijn verschoven. Verwachtingen ook. Maar veel mensen

Mijn drie paaseitjes dus… Ik schreef in mijn nieuwsbrief over drie paaseitjes waar ik al maanden naar uitkeek. Tijdens het schrijven lagen ze naast mijn laptop te blinken. Mijn beloning, voor na het versturen. Maar… oh ironie. Toen ik later langs mijn bureau passeerde, lagen daar geen drie eitjes meer, maar twee. En een verfrommeld folietje als stille getuige. Na maanden voorpret bleek de verleiding te groot voor een hongerige snoeper. Snel opgegeten, en blijkbaar ook snel vergeten, want de smaak kon hij zich niet eens herinneren. Dus ik zal eeuwig verder moeten fantaseren over de smaak van het fushia eitje. Ik moest er hard om lachen. En het toonde me iets… Over té lang uitstellen. Té lang in het fantaseren in plaats van te doen. Dus bij deze… voor er nog iets tussenkomt: eet ik de andere eitjes NU.

Eindelijk is het Pasen. De lente, de vogels, de bloemen. En voor mij dit jaar ook: drie paaseitjes. Een paar maanden geleden al, op een event, stonden er paaseitjes in alle kleuren van de regenboog. Tot mijn verrukking ook in de kleuren van mijn logo. Dat moesten wel de lekkerste van de wereld zijn. Ik viste er van elke kleur eentje uit en legde ze zichtbaar in mijn kamer. Om ze te bewaren voor Pasen. Ze lachten vaak naar me, die paaseitjes. Dan voelde ik het verlangen om ze te proeven, nieuwsgierig naar geur en smaak. Ik verbeelde me hun smaken: eentje met zout-karamel (dat wellicht de turquoise?), de groene met pistache, (maar dan met echte nootjes, niet zo’n suikerbrij) en een pittige met gember of chili. Af en toe liet ik ze in mijn hand rollen. Voelde het gladde papiertje, het kleine gewicht. En één keer, op een moeilijk moment, begon ik het papiertje al open te maken. Op een moment van nood aan kleine troost. Maar ik stopte, herinnerde de uitnodiging om te vertragen, ademde diep

Na een intens traject van het voorbije jaar ben ik blij om een nieuwe stap in mijn praktijk aan te kondigen! Ik heb eindelijk mijn opleiding 𝗧𝗮𝗻𝘁𝗿𝗮 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗱𝗶𝗲𝗿𝗲𝗻 afgerond! Vanaf vandaag kan je ook met je favoriete viervoeter bij mij terecht... • je merkt dat je konijn zijn levensenergie is verloren • je cavia last heeft van premature ejaculatie • je poes heeft wat extra aandacht en zachtheid nodig • je hond heeft moeite met het openen van zijn hartchakra • je hamster blijft maar rondjesdraaien in zijn hoofd • je (schild)pad lijkt nergens naartoe te gaan. 𝗛𝗼𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸𝘁 𝗵𝗲𝘁? Om beter contact te kunnen maken met je dier, werk ik met verschillende energetische tenues, zodat ze herkennen dat we van dezelfde bron zijn. Ik ben vooral gespecialiseerd in katachtigen. Let op: mijn 𝘃𝗲𝗿𝗱𝗶𝗲𝗽𝗶𝗻𝗴𝘀𝗺𝗼𝗱𝘂𝗹𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝘀𝗹𝗮𝗻𝗴𝗲𝗻 start helaas pas volgend jaar. Dus wie daarmee worstelt zal nog even geduld moeten hebben. In de loop van het jaar start ik ook met tantri

Wat we van onze ouders meekrijgen, laat sporen na. De woorden die ze ons geven, bewust of onbewust, vormen mee hoe we naar de wereld kijken. Want we zien de wereld niet alleen zoals hij is, maar ook zoals we geleerd hebben ernaar te kijken. Zes jaar lang stond ik elke zondag vol goesting als leiding in de Chiro. En elke week riep onze mama ons na: “𝑍𝑖𝑒 𝑧𝑒 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑔𝑟𝑎𝑎𝑔, ℎ𝑒.” Een eenvoudige zin, met een duidelijke uitnodiging om met mildheid te kijken. Met warmte, met geduld. Vandaag ben ik nog elke dag dankbaar voor dat warme nest. Voor de vanzelfsprekendheid waarmee liefde werd voorgeleefd en voor hoe het me geleerd heeft om die liefde verder te delen.