Eindelijk is het Pasen. De lente, de vogels, de bloemen. En voor mij dit jaar ook: drie paaseitjes. Een paar maanden geleden al, op een event, stonden er paaseitjes in alle kleuren van de regenboog. Tot mijn verrukking ook in de kleuren van mijn logo. Dat moesten wel de lekkerste van de wereld zijn. Ik viste er van elke kleur eentje uit en legde ze zichtbaar in mijn kamer. Om ze te bewaren voor Pasen. Ze lachten vaak naar me, die paaseitjes. Dan voelde ik het verlangen om ze te proeven, nieuwsgierig naar geur en smaak. Ik verbeelde me hun smaken: eentje met zout-karamel (dat wellicht de turquoise?), de groene met pistache, (maar dan met echte nootjes, niet zo’n suikerbrij) en een pittige met gember of chili. Af en toe liet ik ze in mijn hand rollen. Voelde het gladde papiertje, het kleine gewicht. En één keer, op een moeilijk moment, begon ik het papiertje al open te maken. Op een moment van nood aan kleine troost. Maar ik stopte, herinnerde de uitnodiging om te vertragen, ademde diep

Na een intens traject van het voorbije jaar ben ik blij om een nieuwe stap in mijn praktijk aan te kondigen! Ik heb eindelijk mijn opleiding 𝗧𝗮𝗻𝘁𝗿𝗮 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗱𝗶𝗲𝗿𝗲𝗻 afgerond! Vanaf vandaag kan je ook met je favoriete viervoeter bij mij terecht... • je merkt dat je konijn zijn levensenergie is verloren • je cavia last heeft van premature ejaculatie • je poes heeft wat extra aandacht en zachtheid nodig • je hond heeft moeite met het openen van zijn hartchakra • je hamster blijft maar rondjesdraaien in zijn hoofd • je (schild)pad lijkt nergens naartoe te gaan. 𝗛𝗼𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸𝘁 𝗵𝗲𝘁? Om beter contact te kunnen maken met je dier, werk ik met verschillende energetische tenues, zodat ze herkennen dat we van dezelfde bron zijn. Ik ben vooral gespecialiseerd in katachtigen. Let op: mijn 𝘃𝗲𝗿𝗱𝗶𝗲𝗽𝗶𝗻𝗴𝘀𝗺𝗼𝗱𝘂𝗹𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝘀𝗹𝗮𝗻𝗴𝗲𝗻 start helaas pas volgend jaar. Dus wie daarmee worstelt zal nog even geduld moeten hebben. In de loop van het jaar start ik ook met tantri

Wat we van onze ouders meekrijgen, laat sporen na. De woorden die ze ons geven, bewust of onbewust, vormen mee hoe we naar de wereld kijken. Want we zien de wereld niet alleen zoals hij is, maar ook zoals we geleerd hebben ernaar te kijken. Zes jaar lang stond ik elke zondag vol goesting als leiding in de Chiro. En elke week riep onze mama ons na: “𝑍𝑖𝑒 𝑧𝑒 𝑚𝑎𝑎𝑟 𝑔𝑟𝑎𝑎𝑔, ℎ𝑒.” Een eenvoudige zin, met een duidelijke uitnodiging om met mildheid te kijken. Met warmte, met geduld. Vandaag ben ik nog elke dag dankbaar voor dat warme nest. Voor de vanzelfsprekendheid waarmee liefde werd voorgeleefd en voor hoe het me geleerd heeft om die liefde verder te delen.

Ik woonde als erasmusstudente in Barcelona in een appartementsblok. ’s Nachts kwam ik thuis met de fiets. Tijdens het sluiten van mijn fiets kwam een man aangestapt. Ik voelde me onveilig en wachtte om mijn zware ketting rond mijn wiel te doen, om het te kunnen gebruiken om me te verdedigen. Geen oogcontact makend, doen of ik druk bezig was. Nadat hij passeerde, sloot ik mijn fiets en stapte snel naar de glazen inkomdeur. Ik hoorde snelle voetstappen en besefte dat hij rechtsomkeer gemaakt had. Ik raakte binnen, maar de deur was niet nog niet in het slot. Hij begon agressief te duwen om binnen te raken. Zijn wilde blik maakte me doodsbang. Het was nacht. Ik was alleen. Hulp zou te laat komen, mocht ik roepen. Dus concentreerde ik me op met volle kracht terugduwen en me staande houden. Het gevecht duurde een paar minuten, tot hij opgaf en ik de deur in het slot kon duwen. Ik raakte er goed vanaf. Die keer, en gelukkig ook alle andere keren dat ik werd betast, bespied, blootgesteld aan m

Als ik een idee in mijn hoofd heb, dan zit het niet in mijn… Ik wilde graag op een mooie manier weergeven wat een knuffelsessie kan zijn. Ik zag het al helemaal voor me: een deel van mijn logo als achtergrond, gevuld met inspiratiewoorden. Alleen… ik kan echt niet mooi tekenen. Laat staan precies wat ik voor ogen had. Zucht, maar het idee zat in mijn hoofd, dus het moest er komen. Na veel pogingen (en zelfs wat wiskundige berekeningen ) ben ik toch blij met het resultaat. Ook al schreef ik tweemaal hetzelfde woord. Niet helemaal perfect. Wel authentiek.

Oh jee, ik was zo goed bezig… Dacht ik…. Toen een vriendinnetje start-to-run voorstelde, sprong ik meteen mee op de kar. Flink het schema volgen. Check Maar, de rustdagen? Die sloeg ik over. Want he, het ging zo goed en het mocht vooruit gaan toch? Resultaat? Na 7 sportieve dagen een venijnig pijntje. En de heldere boodschap van mijn lijf: tijd voor rust en ontspanning. Vertragen als vorm van zorg, niet als noodrem. Dat is precies de plek waar ik anderen – en mezelf - ook naartoe begeleid. Die plek waar je kan vertragen, voelen en weer zakken in je lijf. Zonder moeten. Zonder prestatie. Gewoon zijn. Welkom!